Detransitioner vertelt over de gruwelen van genderdysforie en 'geslachtsveranderende' operaties
Een Britse vrouw vertelde over haar worstelingen die leidden tot een ‘medische’ transitie en vervolgens, na 15 ‘ellendige’ jaren, tot het besef dat ze niet ‘transgender’ was.
Wanneer implodeert de transgenderindustrie?
Weer een ‘detransitioner’ heeft zich gemeld om haar hartverscheurende verhaal te vertellen over hoe ze op het pad van medische ‘transitie’ en onomkeerbare geslachtsveranderende operaties werd gezet – na het invullen van slechts twee formulieren. Ik vraag me af hoeveel verhalen er nog nodig zijn voordat de transgenderindustrie eindelijk implodeert. De 34-jarige Aerin Bailey uit Sheffield, Yorkshire – bij haar geboorte Alice genoemd – begon op 16-jarige leeftijd te worstelen met genderdysforie als gevolg van haar moeite met het aangaan van vriendschappen. Ze deed wat de meeste mensen doen als ze worstelen – ze ging naar de dokter. Het bleek een noodlottige en levensveranderende beslissing te zijn.
Zonder ook maar één therapiesessie naar een 'genderidentiteitscentrum' verwezen
“Toen ze naar haar huisarts ging om haar gevoelens te bespreken, werd bij haar na haar tweede afspraak genderdysforie vastgesteld en werd ze doorverwezen naar een genderidentiteitscentrum, waar ze twee maanden later terechtkwam,” meldde de Daily Mail deze maand. “In de praktijk kreeg ze twee vragenlijsten mee om thuis in te vullen, en gebruikte ze informatie die ze op YouTube en via de non-profitorganisatie Gender Identity Research and Education Society (GIRES) had gevonden om in te vullen wat zij dacht dat de ‘juiste’ antwoorden waren om hormonen en een operatie te krijgen.” Meer was er niet voor nodig. In minder dan zes maanden gebruikte Bailey mannelijke hormonen zonder dat er ook maar één therapiesessie nodig was. Tegen de tijd dat ze 18 was, had ze haar naam veranderd in “Aaron”. Op haar 22e onderging ze een dubbele borstamputatie, betaald door de Britse National Health Service. Ze stond op de wachtlijst voor verdere geslachtsveranderende operaties toen ze van gedachten veranderde.
Geen weg meer terug
Bailey voelde zich gevangen. Ze voelde zich niet “op haar gemak” bij het identificeren als man, maar had het gevoel dat ze, met de hormonen die ze had ingenomen en de operaties die ze had ondergaan, geen andere keuze had dan door te gaan. En dat probeerde ze, vijftien jaar lang. “Pas na 15 ‘ellendige’ jaren als man werd bij Aerin, toen nog Aaron genaamd, in 2018 autisme vastgesteld, gevolgd door een diagnose van ADHD in 2025,” meldde de Daily Mail. “Ze zei dat ze zich nu realiseert dat ze nooit transgender was – maar ‘een autistische vrouw die worstelde met de discriminatie waarmee vrouwen te maken hebben’. In december 2024 maakte ze de transitie terug naar vrouw, veranderde haar naam in Aerin, en voelt zich nu eindelijk gelukkig in haar lichaam.” Toen ze de beslissing nam, moest ze haar baard afscheren.
"Het systeem heeft me in de steek gelaten"
“Het hele onderzoek naar mijn geslachtsverandering was niet grondig genoeg,” zei Bailey. “Ik voelde me destijds niet goed door angst en een laag zelfbeeld en daar werd niets van opgemerkt. Geen enkel persoon of praktijk was verantwoordelijk voor wat er gebeurde, maar over het geheel genomen heeft het systeem rond genderidentiteit me in de steek gelaten. Mensen vroegen gewoon niet genoeg naar mijn beslissing, dus leefde ik uiteindelijk een leugen en voelde ik me ellendig.” “Het enige wat ik deed, was twee beoordelingsformulieren invullen. Ik had de antwoorden opgezocht, dus ik wist wat ik moest zeggen om te krijgen wat ik dacht dat ik wilde.”
"Ik kreeg pas de diagnose autisme toen ik 26 was"
“In werkelijkheid was ik niet trans,” vervolgde Bailey. “Ik was een autistische vrouw die worstelde met de discriminatie waarmee vrouwen te maken hebben. Als mensen genoeg vragen hadden gesteld, hadden ze mijn autisme en ADHD misschien opgemerkt. Ik kreeg pas de diagnose autisme toen ik 26 was. Ik had het tijdens mijn hele schooltijd moeilijk en niemand vroeg zich af waarom. Ik voel me hierdoor echt in de steek gelaten.” Terugkijkend besefte ze dat haar autisme het gewoon moeilijk maakte om te socialiseren en haar het gevoel gaf buitengesloten te zijn. Ze voelde zich anders dan anderen. “In plaats van er vragen bij te stellen, dacht ik dat het probleem bij mij lag. Ik dacht: ‘Misschien ben ik een man, misschien ben ik trans. Achteraf gezien is het een vreemde conclusie, maar dat was waar mijn gedachten naartoe gingen. Ik had het gevoel dat het een uitweg zou kunnen zijn uit alle verwarring. Ik was een verwarde tiener. Het was een vergissing. Ik was zo enthousiast om de mannelijke hormonen te krijgen, maar toen ik in de spiegel keek, voelde ik me ook niet goed als man. Ik ben zo dankbaar dat ik door de lange wachtlijst nooit de geslachtsoperatie heb ondergaan – ik kan me niet voorstellen hoe ik me zou voelen als ik het had gedaan.
Bestel kosteloos: Gender: diversiteit of totalitarisme van de 21e eeuw?
(Artikel gaat verder onder deze boodschap)
Wat is gender? Waar komt deze hype vandaan? En wat is het christelijke antwoord? Dit boek beantwoordt alle vragen over een heikel onderwerp.
De detransitie was een moeilijk proces
De detransitie was in het begin moeilijk. “Toen mijn baard niet meer teruggroeide, begon het makkelijker te voelen,” zei ze. “Ik stuurde gewoon iedereen die ik kende een sms om te vertellen dat ik in detransitie was en trok andere kleren aan. Het was in het begin heel ongemakkelijk, maar ik heb het gewoon doorgezet. Het is heel moeilijk om informatie te vinden over detransitie. Het was zo’n geweldig gevoel om mijn menstruatie terug te krijgen, ik had nooit gedacht dat iemand zo blij kon zijn met een menstruatie.” “Ik ben nu een gelukkige, zelfverzekerde vrouw,” zei Bailey. “Als ik in de spiegel kijk, ben ik gewoon blij dat ik mezelf ben. Als ik had geweten dat ik autisme en ADHD had, had ik dit allemaal niet meegemaakt.
Goede hulp en therapie had veel kwelling kunnen voorkomen
Ik weet dat het mijn beslissing was om naar man over te gaan, maar ik wou dat ik meer hulp had gehad – het waren de genderrollen waar ik moeite mee had, niet mijn eigen geslacht. Als je een geslachtsverandering overweegt, denk dan twee keer na en praat er zoveel mogelijk over.” Als Bailey de lichaamsbevestigende therapie en medische zorg had gekregen die ze eigenlijk nodig had, had ze die lange jaren van verwarring en kwelling nooit hoeven doorstaan – en had ze haar borsten niet chirurgisch laten verwijderen in een poging een man te worden die ze niet was en nooit zou kunnen zijn. Tragisch genoeg is haar verhaal een veelvoorkomend verhaal. Misschien dat, als we er genoeg van te horen krijgen, deze gruwelijke industrie die zoveel mensen schade heeft berokkend eindelijk zal worden gesloten – voorgoed.
Dit artikel verscheen eerder op lifesitenews.com
Laatst bijgewerkt: 22 mei 2026 16:41