Frank en Esther verloren hun dochter aan 'geslachtsverandering': "Ons gezin is verwoest"

De Nederlandse praktijk van ‘geslachtsverandering’ ligt internationaal onder vuur. Toch blijven de genderklinieken opereren. Wat voor ravage dat aanricht, vertellen ouders Frank en Esther.* “Het is een cultus, waaraan wij onze dochter zijn verloren.”

Eva ging onder het mes om 'man' te worden

Frank en Esther vertellen hun verhalen in De Telegraaf. “We hebben geen contact meer met onze beide dochters,” zegt de vader. “Ons gezin is verwoest.” De ouders waren ontzet toen hun inmiddels 23-jarige dochter aangaf als man door het leven te willen gaan. “Als ouder voel je: ’Dit klópt niet’,” zegt Esther. “We hebben haar gesmeekt om ervan af te zien: ’Je bent mooi zoals je bent, we houden van je’.” De smeekbeden mochten niet baten: Eva ging onder het mes. Ze hebben sindsdien hun dochter nog één keer gezien. Frank: “Ik schrok enorm van hoe ze eruitzag.” Esther: “Een meisje, maar zonder borsten.”

Woke-gemeenschap vervreemdt dochter van ouders

Tussen ouders en dochter is het tot een breuk gekomen. Hun dochter kan niet verkroppen dat vader en moeder niet meegaan in haar transitiewens. Eva weet zich daarbij gesteund door een woke-gemeenschap, die opzettelijk kwetsbare meisjes vervreemdt van hun familie. “Groen haar, paars haar, helemaal kaal, piercings, een man willen zijn: het maakte haar speciaal,” zegt Frank. Hij vreest voor geweld uit de extremistische transgenderbeweging. “Straks staan ze met een fakkel in je tuin.” 

Artsen gingen klakkeloos mee in transitiewens

Ook de opstelling van de genderpoli draagt bij aan de vervreemding tussen ouders en kind. Frank en Esther gingen er met Eva op gesprek. Esther: “Eindelijk zouden we gehoord worden, dachten we. Maar we werden meteen geconfronteerd met haar nieuwe jongensnaam en ze spraken over ’hen’ omdat onze dochter zich als non-binair definieerde: ’Hen wil dit’. Wij hadden over de beslissing van ’hen’ niets te vertellen, omdat ze volwassen is.”

"Ik heb mijn dochter verloren"

De ‘geslachtsverandering’ hakt er diep in bij Frank en Esther. “Nachtenlang heb ik gehuild. Het besef: ik heb mijn dochter verloren,” zegt de moeder. “Dat ik als moeder mijn kind niet heb kunnen beschermen, is mijn grootste trauma.” Frank: “Als ouder doe je er alles aan opdat je kind goed en veilig opgroeit. En nu is zij door vreemden verminkt. Waarom in godsnaam?”

'Kritiek op lhbt-beweging zou mij mijn baan kunnen kosten'

De ouders hebben via sociale media steun gevonden bij lotgenoten. Er heerst te veel een cultuur van zwijgen, vinden zij. Die is mede ingegeven door angst voor een contactbreuk met het kind. “Wanhopige ouders geven toe dat ze naar buiten toe meegaan in het besluit van hun kind – uit angst om het contact te verliezen – maar dat ze het er eigenlijk helemaal niet mee eens zijn.” Angst is er ook voor baanverlies. Esther: “Op mijn werk is kritiek op de lgbtq-beweging not done; het zou mij m’n baan kunnen kosten.”

Lees ook: Christelijke vrijwilliger verliest werk door transgenderdwang

Helaas herkenbaar

Het schrijnende verhaal van Frank en Esther is (helaas) herkenbaar. Als campagne Gezin in Gevaar hebben wij geregeld contact met ouders die hetzelfde ondergaan. Daarbij valt de groepsdruk vanuit transactivistische kringen op. Tienermeisjes worden losgeweekt van hun ouders. Naast transgenderisme spelen opvallend genoeg occulte rituelen hierbij een rol. Dat herinnert ons aan de spirituele dimensie van de problematiek. Er is niet slechts een strijd tegen verwarring, maar tegen een duistere macht.

'Genderbevestigende zorg'

Herkenbaar is ook de rol van instanties. Dat kan een genderpoli zijn, waar Frank en Esther vooral vijandigheid voelden, maar ook jeugdzorg of school. Daar is ‘genderbevestigende zorg’ vaak de regel. Ouders wordt duidelijk gemaakt dat tegenstribbelen tot uithuisplaatsing kan leiden. Zij worden gezien als hindernis voor de expressie van het ‘ware zelf’ van hun kind, vaak door ‘hulpverleners’ die het kind in kwestie amper kennen.

Via smartphone kunnen kinderen gevangen raken in de transwereld

Transgenderisme is een hype. Dat blijkt uit opiniepeilingen. Zo snel als transgenderisme opkwam, zo snel gaat het weer in retour: op Amerikaanse universiteiten identificeren eerstejaarsstudenten zich aanzienlijk minder vaak als transgender dan ouderejaarsstudenten. Dat een hype vertrekt kan hoop bieden, maar het verontrustende blijft dat het snel kan toeslaan. Vooral nu kinderen een heel eigen leven leiden via hun smartphone, waar ze buiten het toezicht van hun ouders gemanipuleerd worden door transactivisten.

Meer zelfreflectie

Hoe kun je voorkomen dat je kind ten prooi valt aan transgenderisme? Garanties bestaan hier niet. Maar in het geval van Frank en Esther helpt het niet dat zij tegen De Telegraaf hun steun aan het lhbt-isme uitspreken. “Ik stem SP, steun Pride en andere emancipatiebewegingen,” aldus Frank. Past hier niet meer zelfreflectie? Zijn partij SP is consistent voorstander van meer geslachtsveranderende operaties en is voor de Transgenderwet. ‘Geslachtsverandering’ is bovendien een intrinsiek en prominent onderdeel van de lhbt-‘emancipatie’ die deze vader steunt. Wie zaait, kan toch een oogst verwachten? 

* Alle namen zijn gefingeerd door De Telegraaf.

--

Een principieel, niet een persoonlijk standpunt

Dit artikel heeft als doel het verdedigen van het huwelijk, het gezin en de moraal volgens de katholieke leer. Op geen enkele manier is het onze bedoeling personen te belasteren. Wij oefenen simpelweg onze vrijheid uit als kinderen van God (Rom. 8:21), zodat "iedere tong zou belijden tot glorie van God de Vader, dat Jezus Christus de Heer is." (Fil. 2:11).

Laatst bijgewerkt: 25 juni 2026 14:14