Nick Fuentes
Laten we de barbaren binnen?
Tijdens de lange neergang van het Romeinse Rijk verdedigden de Romeinse legioenen de grenzen tegen de barbaren. Met hun organisatorische en militaire vaardigheden hielden de Romeinen hen buiten de deur.
Romeinse burgers wilden niet meer vechten
Naarmate Rome echter in verval raakte, werd het steeds moeilijker om de controle te behouden. De burgers wilden niet meer vechten; ze gaven de voorkeur aan feesten. Romeinse ambtenaren sloten vaak allianties met de naburige barbaarse stammen om de agressievere horden die het rijk bedreigden te bestrijden. Op een gegeven moment openden de Romeinen hun grenzen en bouwden ze bruggen over de Donau. Ze nodigden de vriendelijke barbaren uit om binnen te komen, zodat ze konden helpen bij de verdediging van het rijk. Maar barbaren zijn barbaren, en men kon er niet op vertrouwen dat zij het rijk zouden handhaven. Zoals de Romeinen ontdekten, lopen dergelijke afspraken niet goed af.
Nick Fuentes
Het debat over Nick Fuentes en de Groypers* plaatst de conservatieve beweging in een situatie die zeer ruwweg vergelijkbaar is met die van de Romeinen. Een onhandelbare menigte wil zich bij de beweging aansluiten. De meer gevestigde conservatieven geloven terecht in het verdedigen van de gekoesterde waarden van religie, familie en vaderland. Ze erkennen het bestaan van een morele wet. Deze conservatieven lijden echter onder de corrosieve decadentie van de samenleving, die hun gelederen uitdunt. Zonder iemand te willen beledigen, maar deze conservatieven zouden te vergelijken zijn met de Romeinen die worstelen om te overleven.
Geen tijd voor morele subtiliteiten
Aan de andere kant is er een verwarde massa van andere conservatieven die weinig gemeen hebben en geen duidelijk collectief doel hebben. Ze verzamelen zich rond identiteitsbegrippen als middel om te overleven. Ze hebben geen tijd voor morele subtiliteiten. Anderen vallen hen aan en zij moeten terugvechten. Zij zijn bereid allianties te sluiten, regels te overtreden en brute tactieken te gebruiken. Zonder iemand te willen beledigen, maar deze conservatieven kunnen worden vergeleken met de vriendelijke barbaren.
Gezamenlijke vijand in woke-links
Sommige Groypers zouden deze benaming zelfs van harte omarmen. Beide conservatieven, zowel de Romeinen als de barbaren, zijn het erover eens dat zij worden geconfronteerd met een gemeenschappelijke dreiging van de radicale linkse activisten die de hele samenleving aanvallen. Deze linkse activisten willen een woke-agenda opleggen die geen genade kent. Deze woke-linksen kunnen worden vergeleken met de horden die van buitenaf aanvallen. Als ze mogen winnen, zullen ze Amerika vernietigen.
Lees ook: Het wokisme, een gevaarlijke ideologie
Een existentiële vraag
De grote vraag is hoe deze linkse dreiging moet worden bestreden met de verwarde massa die voorhanden is. Met zo'n verscheidenheid aan componenten staat de conservatieve beweging voor een existentiële vraag over wat het betekent om conservatief te zijn. Nu de huidige orde aan het afbrokkelen is, wordt deze kwestie steeds urgenter. De verleiding is groot om iedereen die beschikbaar is in te schakelen om de verdediging te versterken. De centrale vraag op dit moment is inderdaad: laten we de barbaren binnen?
Gemeenschappelijke behoeften
Dit is geen gemakkelijke vraag om te beantwoorden, aangezien sommige barbaren al binnen zijn. Elke partij heeft iets dat de andere nodig heeft. Elke partij heeft ook dingen die de andere niet kan accepteren. De twee groepen hebben gemeenschappelijke behoeften. De Romeinse conservatieven hebben orde, zij het binnen een decadente samenleving. Het is een steriele en seculiere orde, het resultaat van bepaalde linkse doctrines. Maar enige orde moet worden verdedigd, omdat het alternatief onaanvaardbaar is.
Strijdlustige energie
“Orde is de eerste behoefte van de ziel”, schreef Russell Kirk. “Zonder orde kan men niet vrij zijn”, vervolgde Kirk. “Vrijheid, gerechtigheid, recht of deugdzaamheid zijn allemaal uiterst belangrijk, maar orde is de eerste en meest fundamentele behoefte.” Het opgeven van orde uit politiek opportunisme is contraproductief en gevaarlijk. De buitenmuren moeten worden onderhouden. Van hun kant hebben de barbaarse conservatieven, vooral de grassroots-aanhangers, een strijdlustige geest en energie die, mits op de juiste manier gekanaliseerd, effectief kunnen zijn tegen de chaotische, aanvallende horden.
Wezenlijke verschillen
Er zijn ook veel dingen die de twee van elkaar onderscheiden. De Romeinen hebben de neiging zich vast te klampen aan hun steriele orde; de barbaren willen die platbranden. De Romeinen aanbidden vreemde linkse maar stervende goden (zoals materialisme en individualisme). Deze sluiten niet goed aan bij de meer tribale, barbaarse goden (zoals nationalisme, vals mysticisme of anarchisme).
Impasse binnen de conservatieve beweging
Tegelijkertijd beschouwen de Romeinen de praktijken en overtuigingen van de barbaren (zoals racisme, anarchie, onzedelijkheid, vulgariteit, enz.) als onaanvaardbaar. De barbaren klagen over het Romeinse imperialisme, de zelfgenoegzaamheid en het protocol als taboes die moeten worden doorbroken. Wat het scenario nog ingewikkelder maakt, is dat er enige overlap is tussen de twee groepen, waardoor het vaak moeilijk is om ze van elkaar te onderscheiden. De conservatieve beweging bevindt zich dus in een impasse, omdat zij moet beslissen of zij (meer) barbaren moet toelaten. Vandaar de woedende controverse.
Barbaren zijn geen teamspelers
Het eenvoudige antwoord op de vraag is nee. De twee vermengen en doen alsof ze één zijn, is een recept voor rampspoed. Barbaren zijn geen teamspelers. Elke poging tot een kunstmatige unie kan ontaarden in brute machtspolitiek. Een dergelijke afglijding naar wanorde zal altijd in het voordeel van de barbaren werken. Beiden kunnen en moeten nog steeds hard vechten tegen de gemeenschappelijke vijand, de chaotische horde. Ze hebben echter niet dezelfde doelen en dat moet duidelijk worden gemaakt.
Verstikkende spirituele leegte
Als er een oplossing moet worden gevonden, moet die inderdaad buiten de categorieën Romeinen en barbaren liggen. Ze moet een beroep doen op iets dat in het politieke debat ontbreekt en dat als eenheidspunt kan dienen. De twee partijen hebben meer gemeen dan alleen een gemeenschappelijke vijand. Met het ineenstorten van de huidige orde lijden belangrijke sectoren aan beide kanten onder een verstikkende spirituele leegte, waarin ze op zoek zijn naar betekenis die verder gaat dan eigenbelang en bevrediging. Ze delen een ontevredenheid die vaak verborgen blijft door de koortsachtige activiteit van het moderne leven. Deze leegte veroorzaakt depressie, verdriet en wanhoop die alle betrokken groepen overspant. Ze overstijgt politieke en economische systemen.
Een derde speler kwam in Rome
Wat nodig is, is iets dat zo krachtig is dat het deze leegte kan aanpakken en de categorieën van de twee groepen irrelevant kan maken. Het moet een kader creëren voor de echte transformatie die Amerika nodig heeft, geen pleister om de dingen bij het oude te houden. Terugkomend op de Romeinse analogie, kwam er een andere speler op het toneel toen het rijk uiteenviel. Te midden van het verval van de beschaving bracht deze toen nog politiek onbeduidende speler nieuw leven in het gedemoraliseerde Rome en temde hij het hart van de barbaren zonder hun dynamiek weg te nemen. Op de ruïnes van dat decadente rijk smeedde deze speler een verbond tussen de twee partijen, Romeinen en barbaren, en bouwde hij een glorieuze beschaving op.
God kwam in het spel
Natuurlijk is God de speler die in het spel kwam en via Zijn Kerk bereikte wat niemand voor mogelijk had gehouden met zo weinig middelen. Deze spirituele transformatie die boven ideologieën uitstijgt, is wat vandaag de dag nodig is. Het is een voorstel dat zo gewaagd is dat het een sceptische en cynische wereld doet opschrikken en zelfs angst inboezemt.
Jonge mensen bekeren zich
Er zijn echter tekenen dat sommige conservatieven, zowel Romeinen als barbaren, bepaalde linkse uitgangspunten in twijfel trekken en de wens uitspreken om terug te keren naar genade en God om het vacuüm op te vullen dat is ontstaan door een wereld zonder schoonheid en waarheid. Jonge mensen, en vooral jonge mannen, denken buiten de gebaande paden en binnen de kerkbanken in een beweging die zelfs de meest ervaren waarnemers en Kerkelijke leiders verrast. Zelfs degenen uit de vijandige horde worden geraakt door deze oproep en veranderen hun leven drastisch. Mensen bekeren zich. Het gaat nog niet om grote aantallen, maar er is iets in beweging.
Lees ook: Steeds meer Nederlanders worden katholiek. Waar komt dit vandaan?
Iemand is in beweging
Misschien nog belangrijker is dat iemand in beweging is die alles kan veranderen. In talloze zielen handelt God bijna zonder menselijke tussenkomst vanwege de apocalyptische crisis binnen de Kerk. Degenen die door genade geraakt zijn, verschijnen uit het niets, ondanks het volledige gebrek aan evangelisatie. Deze arme zielen roepen met Sint-Augustinus: “Te laat heb ik U liefgehad, o Schoonheid zo oud en zo nieuw! Te laat heb ik U liefgehad!” In zulke uitingen van vurigheid en vreugde storten de oude afgoden, modern en postmodern, ineen. Niets lijkt onmogelijk.
"Aanbid wat je hebt verbrand en verbrand wat je hebt aanbeden"
Het doet denken aan de scène van een soortgelijke “onmogelijke” bekering lang geleden, die de basis legde voor de oprichting van het christendom. Op eerste kerstdag 496 zei Sint-Remigius, bisschop van Reims, tegen Clovis, de heidense koning van de Franken, toen hij hem doopte: “Aanbid wat je hebt verbrand en verbrand wat je hebt aanbeden.” De Romeinen en barbaren van vandaag zouden zich onder dezelfde resolutie moeten verenigen. Het is een goed begin om de orde te herstellen. De politiek en economie kunnen later komen. Laat eerst de verlangens van zoveel zielen die op zoek zijn naar betekenis worden bevredigd.
DIt artikel verscheen eerder op tfp.org.
* Noot van de redactie: Nick Fuentes is een controversiële Amerikaanse opiniemaker die met zijn video-monologen vooral veel jongeren bereikt. Hij combineert kritiek op de linkse agenda met nationalisme en antisemitisme. Zijn volgelingen worden 'Groypers' genoemd.
Laatst bijgewerkt: 12 januari 2026 14:41
