Genderverwarde artiesten gebruiken het Eurovisiesongfestival om lhbt mainstream te maken

De Zwitser Nemo toont de 'non-binaire' vlag tijdens het Eurovisiesongfestival.

Genderverwarde artiesten gebruiken het Eurovisiesongfestival om lhbt mainstream te maken

THEMA'S:

Eurovisie is eindelijk voorbij en het songfestival dat is uitgegroeid tot een van Europa's grootste culturele evenementen heeft dit jaar veel meer aandacht getrokken dan gewoonlijk.

Satanische heks

Zo was er de ophef over de deelname van Israël, de boete voor de Oekraïense delegatie vanwege hun t-shirts met de tekst "Free Azovstal Defenders" en natuurlijk de niet-binaire heks die Ierland vertegenwoordigde. Zoals Michael Haynes eerder meldde, verklaarde de 31-jarige Bambie Ray Robinson openlijk dat ze muziek wilde gebruiken om mensen te betrekken bij hekserij.

Morele teloorgang van Ierland

Zoals een van mijn Ierse vrienden opmerkte, is de vreemde, duivelse figuur een goede microkosmos voor de voortdurende morele ineenstorting van Ierland. Het deed me denken aan een zeer verontrustende advertentie van abortusvoorstanders die eisten dat het 8e Amendement ter bescherming van ongeboren kinderen uit de Ierse grondwet zou worden geschrapt: "Wij zijn de kleindochters van de heksen die jullie niet konden verbranden."

Lees ook: Satanische act bij Eurovisiesongfestival schokt velen

Demon oproepen tijdens Eurovisiesongfestival

Onze postchristelijke cultuur is antichristelijk geworden en heksen zijn veranderd in moedige dissidenten die zich verzetten tegen morele tirannie. Tijdens haar Eurovisie-optreden riep Robinson een demon op het podium. Satanische beelden zijn de afgelopen jaren een populair thema geworden in populaire muziek.

Winnaar is 'non-binair'

Minder besproken is het feit dat de uiteindelijke winnaar van de Eurovisiewedstrijd, een Zwitserse zanger die Nemo heet, zich ook identificeert als "non-binair" en won met een hymne over zijn "reis naar het omarmen van een niet-gender identiteit", wat dat ook moge betekenen.

Bestel gratis: Genderboek

Man-vrouw-relatie als 'ketenen'

Het nummer heet The Code en roept op tot het doorbreken van biologische grenzen. "Ik ben klaar met het spel, ik breek uit de ketenen," zong Nemo. "De ketenen" verwijzen in deze context naar de binaire man-vrouw relatie. Het razend populaire lied pleit voor het doorbreken van sociale grenzen en verwijst naar de "niet-binaire" identiteit als "het doorbreken van de code":

I, I went to hell and back

To find myself on track

I broke the code, woah-oh-oh

Like ammonites

I just gave it some time

Now I found paradise …

Let me tell you a tale about life

‘Bout the good and the bad, better hold on tight

Who dеcides what’s wrong, what’s right?

Everything is balance, еverything’s light

I got so much on my mind

And I been awake all night

Lhbt-lijflied

Nemo zegt verder dat "dit verhaal mijn waarheid is" en dat "ergens tussen de O's en de enen, daar vond ik mijn koninkrijk kome". Het lied is bedoeld als een lhbt-lijflied, waarbij Nemo in zijn overwinningsspeech opmerkte: "Ik hoop dat deze wedstrijd zijn belofte kan waarmaken en kan blijven staan voor vrede en waardigheid voor ieder mens." Eerder had Nemo al opgemerkt dat zijn winnende lied "gaat over de reis naar het vinden van mijn ware zelf".

Volg GIG op Telegram

Genderfluïditeit mainstreamen

Naast Nemo en de Ierse heks identificeerde een andere zangeres zich ook als "non-binair" en acht van de artiesten identificeerden zich ergens in het steeds groter wordende lhbt-spectrum. Het is geen wonder dat Eurovisie vaak "Queer Christmas" wordt genoemd; omdat de wedstrijd de afgelopen jaren niet alleen een gelegenheid is geworden voor de lhbt-beweging om hun wereldbeeld uit te dragen, maar ook, zoals in het geval van Nemo en Bambi, om sociale grenzen verder te verleggen; om het Overton Window verder te verschuiven; om nieuwe ideologieën zoals "genderfluïditeit" verder te mainstreamen.

Wie de cultuur heeft, heeft de macht

Ik kijk niet naar Eurovisie (of naar welke andere muziekwedstrijd of prijsuitreiking dan ook). Maar de realiteit is dat deze evenementen de culturele veranderingen die we nu zien versnellen. "Laat mij de liedjes van een natie maken en het kan me niet schelen wie de wetten maakt," merkte Andrew Fletcher ooit op. Dat is omdat hij wist wat de lhbt-beweging al lang begreep: dat als je de cultuur grijpt, je onvermijdelijk ook de macht grijpt.

Dit artikel verscheen eerder op lifesitenews.com.

Laatst bijgewerkt: 18 mei 2024 07:15

Doneer