Kinderen zijn zeer vatbaar voor invloed van sociale media.
Drie redenen waarom ik sociale media heb verlaten
Bij de publicatie van mijn boek, Return to Order: From a Frenzied Economy to Organic Christian Society—Where We’ve Been, How We Got Here and Where We Need to Go, kreeg ik het advies om sociale media-accounts aan te maken om het boek te promoten.
Hoeveel tijd kost het bijhouden van Twitter en LinkedIn?
Ik heb braaf accounts aangemaakt op Twitter en LinkedIn en daar regelmatig berichten geplaatst. Ik heb alle regels voor het promoten van boeken gevolgd, maar ik kan onmogelijk meten in hoeverre dit heeft bijgedragen aan de verkoop van het boek. Ik heb wel berekend hoeveel tijd en moeite het kostte om de accounts bij te houden. Alle artikelen en promoties moesten worden gepost. Ik moest een groot aantal volgers verzamelen om het de moeite waard te maken.
Dopamine-kicks
Het ergste van alles is dat het moeilijk is om het constante scrollen en de dopamine-kicks die gepaard gaan met het gebruik van sociale media te vermijden. Ik was absoluut geen verslaafde aan sociale media. Maar zelfs de meest gedisciplineerde gebruikers raken gemakkelijk verslaafd. Het heeft geen zin om dat te ontkennen. Het systeem is ontworpen om hectische onmatigheid te veroorzaken, en dat is het uitstekend gelukt.
Wat als je stopt met sociale media?
Vanwege deze problemen had ik altijd het gevoel dat er een moment zou komen waarop ik sociale media zou verlaten. Er zou een dag komen waarop ik zou besluiten dat het niet de moeite waard was. Het leek er echter op dat die beslissing altijd nog een paar scrolls verder weg was. Ik stelde me voor dat het plechtige moment van de breuk dramatisch zou zijn, net als sociale media zelf.
Stoppen met veel bombarie
Ik had berichten gezien van mensen die hun aankondiging met enige bombarie deden, en ik dacht dat ik misschien een spannend verhaal zou schrijven over het verbreken van mijn banden. De aankondiging zou een groot aantal clicks opleveren en dienen als een soort grote finale na het definitieve afscheid. De accounts zouden met een knal verdwijnen en niet met een zuchtje.
Geen gevoelens bij de exit
Maar dat is niet wat er gebeurde. Het proces van loskoppelen begon een paar maanden geleden. Het was niet uitgelokt, want ik was best bereid om door te gaan met de “promotie” van mijn boek. Het was allemaal zo teleurstellend. Ik voelde geen woede jegens de platforms omdat ze mijn tijd in beslag namen. Er was geen worsteling met intense emoties om de breuk te maken. Ik kan zelfs geen immense heldendaad noemen die ik mezelf zou kunnen aanrekenen.
Niet de moeite waard
Er kwam geen eureka-moment waarop alles op zijn plaats leek te vallen. Eind 2025 ben ik gewoon weggegaan. Ik voelde geen interesse meer. Aan het begin van het nieuwe jaar vond ik het niet eens de moeite waard om te besluiten om sociale media te verlaten. Ik had geen behoefte om terug te keren.
Een verwarrend effect
Terugkijkend denk ik dat er drie redenen waren waarom ik ben weggegaan. Misschien kan mijn getuigenis iemand helpen die overweegt om de sprong te wagen. Ik kan zeggen dat het de moeite waard was.
De eerste reden is dat sociale media een verwarrend effect hebben op de ziel. Alles is door elkaar gehaald, serieus en grappig, oppervlakkig en diepzinnig. De lezer moet zich aanpassen aan steeds veranderende emoties, houdingen en contexten.
Impulsief gedrag
Het verwarrende effect geldt ook voor degenen die berichten plaatsen. Sociale media moedigen impulsief gedrag aan, waardoor degenen die berichten plaatsen vaak niet nadenken over wat ze met anderen delen of wat de impact daarvan is. Door deze voortdurende wisseling van onderwerpen raakte ik gedesoriënteerd. Ik kon nooit dieper op onderwerpen ingaan. De volgende berichten lonkten voortdurend.
Een brutaliseringseffect
De tweede reden voor mijn vertrek was het brutaliseringseffect dat het op mij had. Met vele duizenden volgers stonden de feeds vol met video's van politieke en sociale gebeurtenissen, waarvan vele gewelddadig waren. Bij elke crisis zien we dus gewelddadige video's van mishandelingen, vechtpartijen en vernederend menselijk gedrag. Ik had het gevoel dat het voortdurend zien van deze daden me ongevoelig maakte voor de gruwel van wat er gebeurde. Het werd een bloederig spektakel dat de honger naar dit soort dingen juist vergrootte. Ik wilde niet dat dit een deel van mij zou worden.
Bestel kosteloos: Kind in het vizier! (eBook)
(Artikel gaat verder onder deze boodschap)
Kind in het vizier laat zien hoe pornografie de kuisheid van onze kinderen beschadigt en wat we ertegen kunnen doen. U krijgt meer dan informatie alleen. U ontvangt een helder overzicht van de risico’s, maar ook hoop en motivatie om zelf stappen te zetten. U leert hoe u uw gezin kunt beschermen, hoe u gesprekken met kinderen kunt voeren en hoe u de juiste hulpmiddelen inzet om grenzen te stellen.
Een uitputtend effect
De laatste reden voor de pauze was dat sociale media uitputtend kunnen zijn. Het slijt de persoon bijna zonder dat hij het merkt. Het is gemakkelijk om de tijd uit het oog te verliezen op de platforms. Elke post roept een andere op. Abyssus abyssum invocat (Diepte roept diepte), zegt de Heilige Schrift. Aan het einde van een sessie is er bijna niets om te laten zien. De uitputting komt voort uit slecht besteedde tijd en onvervulde taken. De voortdurend veranderende posts putten de persoon uit en verminderen zijn concentratie. Er zijn zoveel meer waardevolle manieren om tijd door te brengen.
Ik mis niets
In deze context heb ik sociale media verlaten. Ik doe nog steeds mijn plicht en plaats af en toe artikelen, maar ik doe niet mee aan de feeds die de kern vormen van sociale media. Fear of missing out (de angst om iets te missen) stoort me niet meer, omdat ik niets mis. Ik voel me bevrijd van de rommel die mijn hoofd binnenkomt. Helaas heb ik geen geheim voor het verlaten van sociale media. In mijn geval was er geen speciale methode. Misschien is de sleutel om er geen melodramatische aangelegenheid van te maken. Loop gewoon weg.
Dit artikel verscheen eerder op tfp.org.
Laatst bijgewerkt: 10 februari 2026 11:16