James Bascom legt de marxistische wortels en doelen van de genderideologie bloot.
Toen een edelman koning Lodewijk XVI verslag uitbracht van de bestorming van de Bastille, vroeg de koning: "Is het een opstand?" Het antwoord luidde: "Nee sire, het is een revolutie." Wat zich vandaag onder de naam genderideologie voltrekt, is evenmin een opstand. Het is een poging om de orde in de menselijke natuur zelf omver te werpen.
Deze lezing laat zien waar die poging vandaan komt — en waarom zij, ondanks alle schijn van onoverwinnelijkheid, veel zwakker staat dan haar aanhangers willen doen geloven.
James Bascom is een Amerikaanse activist en publicist en lid van de katholieke lekenbeweging Traditie, Familie en Privé-eigendom (TFP).
Bascom begint bij de feiten van vandaag. Het Europees Parlement nam al in 1989 de allereerste transgenderresolutie ter wereld aan. Spanje staat zestienjarigen toe zonder toestemming van hun ouders hormonen te nemen en operaties te ondergaan. Nederland schrapt het geslacht van de identiteitskaart. In Canada en de Verenigde Staten halen rechtbanken kinderen bij hun ouders weg. Het aantal adolescenten met "genderdysforie" is vertienvoudigd. Wie deze nieuwe staatsgodsdienst tegenspreekt, wordt tot zwijgen gebracht.
Vervolgens graaft hij naar de wortels. Bij Friedrich Engels, die in 1884 het monogame huwelijk tot eerste vorm van klassenonderdrukking verklaarde. Bij de Sovjet-Unie, het eerste regime ter wereld dat abortus en sodomie legaliseerde. Bij Wilhelm Reich, die de term "seksuele revolutie" bedacht en schreef dat kinderen een hekel moet worden aangeleerd aan seksuele terughoudendheid. Bij de Frankfurter Schule, die het marxisme verplaatste van de economie naar de cultuur. Bij Simone de Beauvoir, die verklaarde dat men niet als vrouw geboren wordt. Bij Shulamith Firestone, die de "tirannie van het biologische gezin" wilde doorbreken door kunstmatige voortplanting. En bij John Money, wiens experiment op het jongetje David Reimer eindigde in zelfmoord — en die desondanks tot op de dag van vandaag geprezen wordt.
De lijn eindigt bij Judith Butler, voor wie geslacht niet meer is dan een performance, een voorstelling zonder werkelijkheid erachter. Bascom toont hoe dit alles neerkomt op één ding: een oorlog tegen de menselijke natuur, waarin het gevoel de plaats van de waarheid inneemt.
Maar hij laat het daar niet bij. Het slothoofdstuk is een handleiding voor verzet, met vier concrete uitgangspunten — waaronder de vaststelling dat de genderideologie inwendig verdeeld is, vol tegenstrijdigheden zit en in de publieke opinie veel minder steun geniet dan men ons wil doen geloven.